DORAŹNA ADAPTACJA
Jak wspomniano już wyżej, ekspozycja człowieka na działanie niskiej temperatury środowiska wyzwala ze strony jego ustroju reakcje, które zmniejszają utratę ciepła do otoczenia i zwiększają ilość ciepła powstającego w organizmie. Pierwszą reakcją na działanie niskiej temperatury otoczenia jest skurcz naczyń krwionośnych skóry i podskórnej tkanki tłuszczowej. Zmniejszenie przepływu krwi przez te tkanki ogranicza ilość ciepła dostarczanego przez krew do powierzchownych warstw ciała oraz zmniejsza ich przewodnictwo cieplne. W efekcie ulega obniżeniu temperatura powierzchni ciała i zmniejsza się różnica temperatur: skóra — otoczenie, co powoduje zmniejszenie tempa utraty ciepła przez ustrój. Oczywiście skuteczność działania opisanego mechanizmu ochrony ustroju przed utratą ciepła jest ograniczona. Jak długo wnętrze ustroju ma wyższą temperaturę od temperatury tkanek powierzchownych, zachodzi stały przepływ ciepła w kierunku powierzchni ciała i jego utrata przez ustrój do środowiska.